Gepost door: evalaoh | 19 maart 2019

Jurkje en broekje voor tweeling

Voor de statistieken plaats ik hier even een foto van het setje dat ik voor de tweelingdochters van mijn nichtje Anne naaide. Ik begon ergens in de herfst met het roze setje, het groene setje begon ik op de Sancho naaidag in november. Met Kerst deed ik de laatste handwerksteekjes en brachten we het even bij haar langs. De modellen komen uit een Ottobre (als ik hem weer tegenkom noteer ik het nummer). Ik maakte maat 74.

Groetjes,

Eva

Advertenties
Gepost door: evalaoh | 19 maart 2019

Jurk Twig

Op de Sancho naaidag in november was een loterij, je kreeg drie lootjes waarmee je mocht meedingen naar prijzen naar keuze. Ik won een mooi paneel tricot.

Ik had eerst een ander patroon in gedachten, met zakken en wat lager ingezette mouwen. Ik heb het drie keer geprobeerd, maar ik kreeg het er met geen mogelijkheid uit. Dus heb ik toen de Twig maar gepakt, uit Ottobre 5-2015, maat 40. Ik maakte hem twee jaar geleden ook al en draag hem graag. Toen heb ik hem al smaller gemaakt (minder A-lijn). Met wat puzzelen en driekwart mouwen kon ik het uit de stof halen. Het lukte zelfs om onder de heup geen zijnaden te knippen zodat het patroon nog mooier doorloopt. Middenachter zit natuurlijk wel een naad, en zo kon ik hem ook nog een beetje tailleren.

(de foto’s zijn door mijn moeder in haar tuin genomen, op haar verjaardag).

Groetjes,

Eva

Gepost door: evalaoh | 19 maart 2019

Shirt uit Sew your own activewear

Ik kocht vorig jaar dit boek van Melissa Fehr, maar deed er een hele poos niets mee. Het is een boek met basisblokken om zelf sportkleding te maken. Als je eenmaal een basis hebt die goed past kun je daarmee variëren en heel veel modellen maken. Een tijd geleden maakte ik al het basisblok voor het slankvallende t-shirt. Van elk patroon is een ruim- en een slankvallende variant, wat je kiest is afhankelijk van het doel en je eigen voorkeur. Op zich is de pasvorm goed, voor een shirt wat als tweede laag dient wel iets te getailleerd. Ik wilde alleen graag zakken, zodat ik in de winter een plek heb om mijn handschoenen en mijn muts kwijt te kunnen als ik het eenmaal warm heb. Sportstof is moeilijk te vinden, dus dan vind ik dat ik echt het perfecte patroon moet hebben voordat ik de schaar erin zet. ik wilde er ook graag reflecterende biezen in verwerken. Die heb ik al vaker gebruikt en heb ik bij Extremtextil.de besteld. Ik heb er al een trui en broek mee en het blijft echt goed in de was.

Toen ik een keer door mijn stapel Ottobres bladerde kwam ik tegen waar ik naar op zoek was, een vest met een deelnaad, met daarin een zak met rits. Uiteindelijk heb ik de vorm van de zijnaden van het losvallende shirt genomen, en daar de deelnaad uit het Ottobrepatroon (5-2017, Sporty look vest) op getekend. Toen durfde ik eindelijk mijn stof te knippen.

Ik moest nog wel uitvogelen hoe ik dan de rits er in moest zetten. Dit is mijn proefje. Ik werk altijd met 1,5 cm naadtoeslag, dus ik heb ervoor gezorgd dat waar ik op het ritslintje wilde stikken op 1,5 cm zou komen.

Bij de rits heb ik vlieseline voor tricot op de naad geplakt (eerst nog even op het verkeerde stuk, dat moest ik er weer afpeuteren). De ritsen komen van Kleurenmix.nl, het is rits aan de meter van 4 mm breed. Toen ik de ritslintjes op het zijvoorpand had gestikt heb ik de naden schuin ingeknipt tot het eind van het stiksel.De zakdelen heb ik aan één stuk gemaakt, geïnspireerd op een trui van Femke.

Ik heb de manchetten met de duimgaten niet volgens het patroon met de naden op elkaar gestikt, maar ongeveer 5 cm verspringend. Als je dat wel doet dan draait je mouw namelijk, omdat je duim niet recht onder je oksel zit.

Ik heb hem vorige week tijdens het hardlopen gedragen en dat beviel goed. Dus kon ik hem ook aan op de Reeuwijkse Plassenloop. De regel is namelijk dat je nooit iets nieuws moet dragen op race day.

10 kilometer met harde wind, dus verdiende medaille.

Groetjes,

Eva

Gepost door: evalaoh | 13 maart 2019

Wurzburg’s applique bed quilt number 3555

Mijn nieuwe naaimachine heeft zoveel mooie steken dat ik ze ook graag echt wil gebruiken. Ik wist dat mijn moeder een nog niet afgemaakte quilt met applicaties had liggen. Zou dat niet iets zijn om eens met behulp van de Pfaff af te maken? Het is deze quilt:

Deze blog leerde me meer over de geschiedenis van dit patroon. Het is een kit, de patronen zijn op hele fijne katoen gedrukt, en de motieven zijn ook op de gekleurde lapjes gedrukt en genummerd. Het is in de jaren 1930 uitgegeven, en het bedrijf werd verkocht en veranderde van naam in 1940. Mijn oma en opa trouwden in 1933, dus dit was misschien een huwelijkscadeau?

Mijn oma )naar wie ik vernoemd ben’ was al heel ver, het boeket is één paneel, dan heb je rondom tien liggende delen, en vier hoekblokken. Er zijn acht liggende delen af, mijn moeder is er in 2011 (want er zat kassabon van het borduurgaren in het zakje) mee verder gegaan. Het zou heiligschennis zijn om hier iets anders te doen dan met de hand afmaken. Mijn oma kon heel netjes borduren. Ik vind het echt superleuk om te doen, in plaats van een breiwerkje op de bank, zit ik nu met mijn borduurwerk. Mijn oma reeg de stukjes vast, maar mijn moeder heeft vliesofix gebruikt en dat is echt wel fijn werken.

Inmiddels ben ik al wat verder, ik heb de andere bloemen op beide panelen geplakt. Morgen ga ik weer wat verder borduren. Ik vind het echt bijzonder dat ik aan iets mag werken waar mijn oma meer dan een halve eeuw geleden aan begonnen is.

Groetjes,

Eva

Gepost door: evalaoh | 13 maart 2019

Even voorstellen: mijn nieuwe naaimachine

Toen ik net begon met werken (1992) kocht ik mijn eerste eigen naaimachine. Een Anker. Ik kocht hem samen met mijn zus Angela bij Van Doorn naaimachines op de Meent in Rotterdam. Op een donkere avond wandelden we met mijn nieuwe aanwinst achter op de fiets naar huis. Wát heb ik daar veel op genaaid, kleding voor mezelf, gordijnen (bleh, maar toch), mijn trouwjurk, jassen, de wieg, en kleding voor alle kinderen, Max en andere begunstigden. Een prima ding waar ik altijd blij mee was, met uitzondering van de knoopsgaten.

Tot hij ergens in december opeens op hol sloeg, hij kon alleen keihard, en als ik het pedaal losliet ging hij nog vrolijk een stukje verder. Afijn, hij was niet meer te redden volgens Ricken, want waar vind je een snelheidsregelaar voor zo’n oude machine. Na een middagje proberen in de winkel viel mijn keus op de Pfaff Expression 3.5. Een paar dagen later mocht ik hem ophalen.

En ik ben er zo blij mee. De wereld van het luxe. Ik kreeg op Sancho als tip om een stekenboek te maken, zo zie je hoe alle 200 (!) steken er in het echt uit zien. Sommige zal ik wel nooit meer gebruiken. Mijn boek gaat er ongeveer zo uit zien. Ik ben nu ongeveer op 3/4. Het bijknippen en op een kaartje plakken is ook een leuk klusje tijdens een voetbalwedstrijd.

Die kruissteekpatronen vind ik zo leuk, ik houd mijn ogen dus open voor “nuttige” toepassingen hiervoor. Ondertussen vermaak ik me met verschillende knoopsgaten, trensjes en de knoopaanzetsteek die heel handig blijkt te zijn om het uiteinde aan een rits te maken.

Groetjes,
Eva

Gepost door: evalaoh | 17 oktober 2018

Jalie 2680 Stretch City Coat

Het eerste resultaat van een lap van het stoffenspektakel. Binnen drie weken af. Ik mocht het patroon van deze jas van Anouk lenen. Het is een ongevoerde jas van softshell met een fleece binnenlaagje. Precies goed voor een tussenjas als er ook een buitje kan vallen. Ik heb maat x gemaakt en niets aangepast. Achteraf gezien had ik op heuphoogte wel wat meer ruimte kunnen gebruiken. In de prinsessennaad zitten steekzakken. In mijn vorige jas maakte ik een binnenzak, en dat heb ik in deze ook gedaan. Handig voor mijn telefoon. Toen de jas in elkaar zat heb ik hem aangetrokken en op gevoel de plaats bepaald voor de rits. Ik had nog een stukje rits en een runnertje liggen van Max’ jas. Ik was echt heel blij toen ik dit oude Stenzo stofje tegenkwam. Een vrolijk accent dat verder niemand ziet. Ik maakte ook nog een lusje in de hals.

Sowieso zou ik de zakken van dunnere stof maken omdat het anders wel heel dik wordt. De knoopsgaten maak je door de zak heen (wat niet zo handig is, mijn sleutels passen er maar net in. Dat is het nadeel van een ongevoerde jas.  

Op Patternreview had ik gelezen dat de mouwen heel lang zouden zijn. Ik vind ze prima van lengte, zeker als ik fiets. 

Ik heb mijn jas al een paar weken aan en ik ben er blij mee. Ik was vanmiddag even bij mijn ouders en we hebben in hun voortuin deze foto’s gemaakt. Als ik dat had geweten, had ik mijn andere maaksels ook meegenomen.

Groetjes,

Eva

Gepost door: evalaoh | 9 september 2018

Buit stoffenspektakel 4 september 2018

Afgelopen dinsdag was het weer zo ver: het stoffenspektakel in Gouda. Heel vroeg in het seizoen. Bijna traditiegetrouw had ik nog niet echt een plan. Op  het lijstje in mijn hoofd stonden soepele tricots voor effen T-shirts (niet voor geslaagd), en misschien soft shell voor een tussendoor jas. En iets als kraamcadeautje voor de tweeling van mijn nichtje. Het was best een warme dag, dus dan vind ik het altijd moeilijk om wollige stoffen te voelen. Bij mijn eerste ronde zag ik een tricot met een soort geprinte bouclé. Die zou ik onthouden. Toen kocht ik een coupon met kantmotief in zwart en ecru. Ik denk dat dat de Jalie sweetheart top wordt, dan kan ik een beetje spelen met de plaatsing van het kant. Ik wil niet een groot vlak ecru bij mijn hals, maar het grootste vlak ecru op taille/heuphoogte lijkt me ook niet zo mooi. Wanneer ik eraan toe kom kan het puzzelen beginnen.

Voor de tweeling kocht ik bloemetjes tricot in bijpassende kleuren. Ik ga daar eens goed voor zitten om een uitgebreide collectie voor de dames te naaien.

Na deze aankoop ging ik weer terug op zoek naar de “bouclé”. Helaas lag hij niet meer in het zicht bij de kraam waar ik dacht dat hij lag. Even gevraagd, de man had geen idee wat ik bedoelde, maar toen zag ik hem toch onderop de kraam liggen. Gelukkig… ik vond hem nog steeds leuk, dus mocht hij mee naar huis. Dit wordt een jurkje, patroon nog nader te bepalen.

Toen ik bijna naar huis zou gaan zag ik een kraam met softshell. Ze hadden hele leuke dessins, maar meer voor kinderen. Omdat ik al een donkerblauwe jas heb, en Max een bordeauxrode heb ik voor petrol gekozen, het is niet helemaal effen. Ik wil het ANWB effect (partners in dezelfde jas) zoveel mogelijk vermijden. Ik heb van Anouk van Sancho patroon Jalie 2680 te leen voor deze jas. Ik wil proberen of ik deze nog voor het eind van de herfst af kan hebben.

Nu voor de hamvraag, kan ik deze vijf lappen wegnaaien voor het volgende stoffenspektakel in Gouda, voorjaar 2019?

Groetjes,

Eva

 

Gepost door: evalaoh | 9 september 2018

Zomernaaisels

Afgelopen voorjaar en zomer heb ik voor mijn gevoel best veel genaaid: op Sancho was een uitdaging om voor het volgende stoffenspektakel de pas gekochte lapjes verwerkt te hebben. Omdat ik in mei maar twee lapjes kocht, dacht ik dat makkelijk te halen. Maar gebrek aan inspiratie voor deze lapjes zorgde ervoor dat ik ze niet als eerste gebruikte. In plaats daarvan had ik wél inspiratie voor lapjes van eerdere spektakels.

Van de buit van mei 2017 heb ik drie (rest)lappen verwerkt. Van een lapje viscose maakte ik de Valentine bloes uit Ottobre 2-2018. Ik maakte maat 40.

Ik heb de hals een flink stuk uitgediept.

Daardoor is de split aan de achterkant helemaal niet nodig. 

Ik heb overal Engelse naden gemaakt, behalve in het armsgat. Het knoopje komt uit een blikje knopen dat ik ooit van mijn moeder kreeg.

Van deze buit had ik ook nog een restje witte jeans. Hier heb ik rok Velma (2) uit dezelfde Ottobre gemaakt. Ik maakte maat 44, en heb niets aangepast. Eigenlijk is de stof net te stug om het inzetstuk echt te laten zwieren, maar toch vind ik hem leuk staan. Ik heb hem al een paar keer gedragen. Let niet op de kreukels, hij lag onderop een stoel. Ik moest even snel handelen voor een fotomoment.

Van een rest paarse sportstof maakte ik voor Femke een sportshirtje met korte mouw. Dit is model 8 uit Ottobre 5-2015, Solid and striped. Ik vind het een leuk model vanwege de zadelmouwen, weer eens wat anders.

Voor mezelf heb ik met ditzelfde shirt gemaakt alleen niet in maat 34, maar in maat 40. Het lapje dat ik daarvoor gebruikte was al van mei 2016, een mintgroen tricotje met subtiele glitters. Die al bijna onzichtbaar zijn… Ik moest behoorlijk puzzelen om het er uit te krijgen (achterpand in tegengestelde richting). Ook bij deze shirts diepte ik de hals uit.

Vlak voordat we op vakantie gingen kwam Femke met een verzoekje om een spijkerrokje. Gelukkig had ik al eerder voor mezelf naar een patroon gezocht en viel mijn keus ook bij haar in de smaak. Dit Knipmode rokje was zo besteld en geprint. Ik had nog een lapje gestreepte denim in mijn voorraad. Ik denk dat ik het eens heb gescoord op een weggeefstapel.

Dit was echt zo’n leuk onverwacht projectje. Het rokje staat haar ook heel leuk vind ik. Ik heb het wel een flink stuk korter gemaakt dan het patroon, in eerste instantie omdat de stof gewoon op was. Maar na het passen vond de dame dat het nog wel korter kon. De tailleband en de zakken zijn gevoerd meteen oud Stenzo stofje.

Ik twijfelde heel erg wat ik van de lapjes van het laatste stoffenspektakel zou maken. Ik koos nog een keertje voor Jalie 2806. Als ik naar de foto’s kijk zie ik dat de kleuren het net niet zijn. Er zit een soort zalmroze in dat niet op mijn kleurenkaartje staat. Het was me in het echt ook al opgevallen, maar deze foto maakt het erger. Een leermoment dus.

Ik ben alweer bezig met nieuwe projecten, later meer!

Groetjes,
Eva

Gepost door: evalaoh | 27 mei 2018

Over Ufo’s enzo

En dan bedoel ik niet de waarnemingen aan de hemel, maar UnFinished Objects. Ik had er twee aan het eind van zomer 2017. Geen kansloze projecten op zich, maar het had in oktober gewoon niet veel zin meer om een mouwloos bloesje en een zomers vestje af te maken. Vlak voor het naaiweekend had ik de stand van zaken bekeken, wat ik nog moest doen viel best mee, dus ze waren mee in de krat. Maar ik was er niet aan toe gekomen, dus nadat ik mijn Vogue 1351 had afgemaakt heb ik me op mijn ufo’s gestort.

Bloes uit Ottobre ? Bij dit bloesje was ik halverwege het met de hand vastnaaien van de staander van de kraag gebleven. Ik heb de schouderpas dubbel gedaan. Met de burrito method komt er geen handwerk aan te pas. Dit is een heel dun viscose stofje (van het stoffenspektakel van vorig voorjaar) en het ziet er dan gewoon mooier afgewerkt uit. Het model staat leuk vind ik, ik heb van de zoom middenachter en middenvoor 10 cm afgehaald, en bij de zijnaden ongeveer 5 cm. De knoopsgaten, waar ik altijd tegenop zie, gingen in één keer goed.

Vest Two Takes uit Ottobre 5-2016 Deze lag al bijna helemaal af klaar, ik moest alleen de knoopsgaten openen, knopen aannaaien en draadjes wegwerken. Het gebreide stofje kocht ik ook vorig voorjaar op het stoffenspektakel. Hij bleef liggen omdat ik hem wat zakkerig vond en omdat ik nog niet overtuigd was van de mogelijkheid om hem achterste voren te dragen. Voorlopig draag ik hem open, ik heb nog twee knopen, dus ik zou nog twee knoopsgaten en knopen in het midden kunnen maken.

Toen ik deze Ufo’s af had, heb ik een Jalie 2806 gemaakt van een heel fijn gestreepte tricot.

Ik had nog nét genoeg stof om voor Femke een hemdje te knippen. De Iconic Patterns Sammi Cami heb ik hiervoor gebruikt, in maat 8. Ik had alleen nog maar snippertjes stof over, dus ik heb op het stoffenspektakel tricot biaisband gekocht voor de hals- en schouderbandjes.

Deze foto’s van nog ongeblogde objecten had ik heel lang geleden gemaakt. Soms komt het bloggen er niet van omdat ik de foto’s niet zo mooi vind, maar ik heb besloten dat ik gewoon wat minder kritisch moet zijn.

Mijn eigen Sammi Cami, maat 12 of 14 denk ik. Ik heb er ook een zomerse jurk van.

Deze jurk met een watervalletje aan de achterkant ligt ook al een jaar in mijn kast:

Uit Ottobre 2-2017. Ik weet niet meer hoe de armsgaten afgewerkt moesten worden, maar ik heb er biesjes omgezet. De hals aan de voorkant is met een beleg. Natuurlijk floept dat steeds een beetje naar buiten, ondanks platstikken aan de onderkant, daarom draag ik hem niet zo vaak.

De Lady Topas maakte ik vlak voor de zomervakantie. Leuk modelletje, bij een volgende versie zou ik denk ik de rimpels minder naar de zijkanten laten gaan.

Dit is de Floaty Front uit Ottobre 5-2017. Ik maakte hem van scuba met een heel klein stipje aan de buitenkant, en een streepje aan de binnenkant. Ik heb maat 40 gemaakt. In de praktijk draag ik de ceintuur aan de achterkant in een strik op de rug. Ik moest wel een beetje wennen aan dit vest (omdat het niet echt effen is), maar het draagt fijn.

Zo, dat was een beetje achterstallig onderhoud. Ik heb nog één blogje te schrijven, een Vogue bloesje, maar daar wil ik iets meer aandacht aan besteden.

Groetjes,

Eva

Gepost door: evalaoh | 24 mei 2018

Mijn weekend in Manchester

Afgelopen weekend ben ik in Manchester geweest om daar mijn eerste halve marathon te lopen. Omdat ik teveel woorden en foto’s heb voor een Facebook post doe ik het maar in een blog.
We kennen de familie Logue van Camping Le Moulin Fort, waar we ze 12 jaar geleden hebben ontmoet. Toen ik voor het eerst op vakantie ging hardlopen heb ik een paar keer met dochter Chloe gelopen. Ze nodigde me in februari spontaan uit om met haar een halve te komen lopen. Ik speelde al een tijdje met dat idee, en dit was het zetje dat ik nodig had. Vliegticket geboekt, een nieuw trainingsschema gedownload (van Run2Day) en aan de slag. Aan het begin van het schema was ik onder de indruk van de tijden die ik zou moeten lopen, maar gaandeweg bleek dat ik het allemaal goed aan kon en dat ik het ook nog steeds leuk vond. Ik liep lange duurlopen romdom Gouda, Nunspeet en rond Le Verdoyer in de meivakantie, in strenge vorst en in benauwde warmte. Ik kocht nieuwe schoenen die het nét niet waren, gelukkig mocht ik ze omruilen voor schoenen waar mijn voeten wel echt blij van worden. Ik probeerde gelletjes uit (want > 2 uur lopen doe je niet op twee boterhammen en een kopje thee). Gelukkig vallen die goed bij mij, en ik merkte dat ik het lopen er ook beter op vol kan houden.

Vrijdag 18 mei
Ik had de trein van 6.52 naar Schiphol. Angela en Jeroen vlogen met mij mee voor support.

Paul haalde ons van het vliegveld en nam ons mee naar Quarry Bank. Dit is een katoenweverij uit de tijd van de industriële revolutie. We hebben een mooie wandeling gemaakt door het gebied om de fabriek heen en door de tuinen gelopen. De fabriek was in verband met verbouwing gesloten.
De Rododendrons en Azalea’s stonden er prachtig bij, en we zagen ook nog een bruiloft.Toen we weer “thuis” waren maakte Paul een heerlijke BLT (bacon lettuce tomato sandwich) voor ons. Chloe was inmiddels gearriveerd en bracht Angela en Jeroen naar hun Airbnb midden in het centrum van Manchester. Ons avondeten was Fish and chips and mushy peas, heerlijk! ’s Avonds keken we de voorbeschouwingen van The Royal Wedding. Het was grappig, want eerst waren we neutraal in wat we ervan vonden, maar later werden we helemaal meegezogen in de hype.

Zaterdag 19 mei
Chloe zou mij Manchester laten zien en we wilden ergens de Royal Wedding zien. Ik wilde ook graag naar een stoffenwinkel. We gingen met de trein de stad in. Piccadilly station is een groot station met mooie oude details.

Eerst gingen we naar Abakhan. In deze winkel aan 111 – 115 Oldham Street, Manchester, M4 1LN vind je rekken met coupons gesorteerd op stoftype. Je rekent per kilo af, maar ze moeten nog een meter overhouden. (geen idee waarom). We hadden niet veel tijd om eindeloos rond te hangen. Ik vond een rekje met active wear fabric, waar ik twee mooie lapjes uitzocht. Ik heb ook nog een quiltstofje met bijen gekocht. De bij is het symbool van Manchester, omdat het zo’n nijver volk is.

We vonden een leuke plek om de royal wedding te volgen, Albert Schloss. Eigenlijk waren we een beetje laat, vandaar dat we genoegen moesten nemen met een pilaar midden in ons beeld. Maar de sfeer was er niet minder om, er werd geklapt en ik moest een klein traantje wegpinken bij het gospelkoor.

Mijn eerste Pimms, mmmm.
Kay’s tweelingzus Helen kwam daar ook naartoe, en met z’n drieën zijn we naar de John Rylands Library geweest.

En naar het Museum of Science and Industry
Eén deel van dit museum is gewijd aan vliegtuigen en auto’s, en een ander deel aan de productie van textiel van katoenbol tot geweven stof. Wij waren er vlak voor sluitingstijd, dus we hadden de demonstratie van de machines gemist. Er hangt ook een jasje gemaakt van de pluisjes van een paardenbloem!
We hebben ook nog heerlijk tapas gegeten met z’n drieën. ’s Avonds namen Paul en Kay ons mee naar een Grieks restaurantje in de buurt, ook errug lekker.

Ik heb me dus niet helemaal gehouden aan de regels: niet te veel doen de dag voor de wedstrijd en geen anders dan andere dingen eten voor de wedstrijd. Ik had ruim meer vlees dan carbs op deze dag, maar goed, je bent maar één keer voor het eerst in Manchester.

Zondag 20 mei, raceday
Onze start was om 9.10. We zouden de trein van 8.07 nemen, bij Daniel nog even plassen en dan naar de start gaan. Het was strakke planning, maar we konden gelijk aansluiten bij de warming up.

Daniels vriend Dougal (die eigenlijk David heet) liep ook voor het eerst een halve.

Na een minuut stilte (kippenvel) om de aanslag op het Ariana Grande concert van vorig jaar te herdenken gingen we van start. Wij stonden een stukje achter de 2.20 pacers.
Angela had gezegd dat ze op 2 en 7 mijl zouden staan.


We hadden een mooi tempo, ik had geen muziek mee, en heb het ook geen seconde gemist. Heel veel mensen liepen voor een goed doel, dus ik las de T-shirts, keek om me heen en was dankbaar dat ik kon meelopen in goede gezondheid. Inderdaad zag ik Angela en Jeroen na ongeveer drie kilometer en even later ook Kay en Paul. Ruim genoeg adem om ze te roepen en te zwaaien. We haalden de 2.20 pacers (met Duracell konijnenoren) rustig in. Ik nam na 4 kilometer ongeveer een gelletje, en op 5 kilometer was er een waterpost. Gelukkig waren er flesjes (wist ik van te voren) dus ik hoefde niet bang te zijn dat ik de helft uit mijn bekertje zou klotsen en ik kon er ook wat langer mee doen. Eigenlijk moest ik toen al best nodig plassen, maar er stond een behoorlijke rij bij de dixies, dus ik liep verder. Twee kilometer later, bij het Etihad Stadium van Manchester City was de rij korter en ben ik geweest. Dit kostte me drie minuten, maar het was me de opluchting meer dan waard. Het ging lekker, op 9 kilometer nam ik weer een gel, op 10 kilometer weer een flesje. Er was muziek en af en toe een DJ. Er liep een man met een Pikachu pak onder zijn arm, daar zat zijn startnummer op, maar blijkbaar was het te warm om het aan te houden.
Mancunian Way

Ook op de terugweg zag ik “mijn publiek”. De aanmoedigingen van Angela waren geweldig! De 2.20 pacers waren mij voorbij gegaan tijdens mijn Dixie pauze, maar na een tijdje heb ik ze weer teruggehaald. Bij de 15 kilometer vond ik het even allemaal niet zo heel leuk meer. Ik zag iemand in de berm liggen en ik had het zelf ook warm. Ik dacht, rustig aan, neem nog een gelletje, pak nog een flesje of twee en loop rustig door. Bij dat waterpunt heb ik echt gewandeld om het eerste flesje bijna leeg te drinken, de tweede hield ik nog even bij me. Toen ik voorbij de 19 kilometer was, was ik verder dan ooit, en toen wist ik dat ik het gewoon ging halen. En inderdaad. The crowds were fantastic, vooral het laatste stuk. Ik zag mijn publiek nergens, en zij hadden mij ook gemist. Ik wandelde naar de plek waar je je finishers bag kreeg (met medaille, t-shirt, repen en een flesje drinken).

Kay appte dat ik naar het Hilton moest komen, dat ze daar zaten. Maar ik had geen idee hoe ik daar moest komen. Ik stond recht tegenover Albert Schloss, dus gelukkig konden ze mij daar oppikken. Toen we weer bij elkaar waren gingen we ergens wat drinken en patatjes eten.

Ik rekte een beetje en voelde me echt goed en heel voldaan. Ik was wel blij dat ik mijn slippers in mijn rugzak had. Natuurlijk heb ik ook even met het thuisfront geappt.

Later die dag ging Daniels vriendin Hannah de 10 kilometer lopen.
Wij hebben haar binnengehaald en daarna gingen we vlak bij hun appartement wat drinken in Canal Street. Aan het eind van de middag vertrokken we weer naar huis. Het was goed om af en toe een stukje te moeten wandelen.

Ik ben echt blij met mijn tijd, ik had bedacht dat 6.30 per kilometer echt mooi zou zijn en met die warmte en een plaspauze heb ik dat bijna gehaald.

Maandag 21 mei

We (Angela, Jeroen en ik) gingen met Kay naar de heuvels. Dit is de Mancunian Way, waar ik op zondag nog overheen had gelopen.

Ons doel was Teggs Nose Country park.

We liepen een stukje van de trail.



Nog een bewijs van de bedrijvigheid van de mensen van deze streek. De machines van de voormalige steengroeve.


We aten daarna een heerlijke lunch met sandwiches en cake toe.

Angela en Jeroen hadden een vlucht eerder terug dan ik, dus Kay had hun bij het vliegveld afgezet. Een uurtje later was het mijn beurt, en hadden we de eerste regenbui van het hele weekend te pakken.

En toen waren we weer boven Nederland

Nu, drie dagen later heb ik nog een heel klein beetje spierpijn, en een blauwe teennagel.

Een heel geslaagd weekend dus, dankzij mijn hosts, het was superrelaxt om door hun verzorgd en rondgeleid te worden, ook de uitstapjes buiten de stad hadden we niet zonder auto kunnen doen, en dat had ik ook niet willen missen. Nu is het Chloe’s beurt om in Nederland met mij te komen lopen.

Groetjes,

Eva

Older Posts »

Categorieën